Het spoor bijster….

Alweer enige jaren geleden was ik ’s avonds nog even aan het werk op de receptie van camping De Hertshoorn, toen er een man buiten adem de receptie binnen kwam lopen. Het duurde even voordat hij op adem was en zijn vraag aan mij kon stellen. “Kunt u mij helpen?” vroeg hij, “Mijn vrouw is met haar moeder gaan wandelen en is de weg kwijt. Ik heb haar hier aan de lijn, maar haar mobiel is bijna leeg.”.

Een herkenningspunt
Ik nam de mobiel van de man over en sprak met de vrouw aan de andere kant van de lijn. Ik vroeg waar ze gestart waren met de wandeling en of ze enig idee hadden waar ze nu waren. Ze vertelde mij dat ze vanaf de camping waren gaan lopen en ergens de route kwijtgeraakt waren. Omdat ze niet precies wist waar ze nu waren, adviseerde ik haar het pad te volgen, totdat ze een herkenningspunt zoals een bankje, wegwijzer, een grote open plek o.i.d. tegen zouden komen. Daarnaast verzocht ik haar de mobiel niet te gebruiken, zodat deze niet helemaal leeg zou gaan. Het begon inmiddels buiten aardig te schemeren.

Overleg met de boswachter
Een paar minuten later belde ze terug. Ze stonden bij redelijke brede kruising met een wegwijzer waarop Koudhoorn, Putten en Houtdorp stond. Zelf wist ik niet helemaal zeker waar deze wegwijzer stond, maar had wel een idee waar ongeveer dit kon zijn. Voor de zekerheid belde ik met de boswachter van dienst. Die kwam echter niet uit de buurt van het Speulder- en Sprielderbos en wist dus ook niet waar dit punt kon zijn. Toen ik hem de situatie uitlegde en vroeg of ik met de auto het bos in mocht om deze dames op te zoeken, kreeg ik als antwoord: “Natuurlijk! Dit is toch een noodgeval?”.

Gevonden!
Het was inmiddels echt donker geworden, dus de dames waren blij dat ik ze terugbelde met de mededeling dat ik ze met de auto kwam ophalen. Maar ja, waar precies? Daarom sprak ik met ze af dat ze mij zouden bellen zodra ze de lichten van de auto zouden zien. In de richting waar ik dacht ze te zullen treffen, reed ik zig zag door de bospaden, totdat mijn telefoon afging en een vrouwenstem opgelucht door de telefoon riep: “Ik zie je rechts van ons!”. Even later was ik bij de dames, die blij waren dat ze na deze lange wandeling en spannende ervaring, uiteindelijk veilig teruggebracht werden naar de camping.

De Veluwe is weidser dan je denkt. Dus een tip: ga je wandelen in de avond, neem een volle telefoon mee en als het kan een kaart van de omgeving.

 

Reacties

Goed verhaal?

Volg André Licht

Lees unieke verhalen, boek exclusieve excursies en deel je ervaringen op Het beste van de Veluwe

Blijf op de hoogte van de laatste gebeurtenissen op de Veluwe

Volg ons via Facebook en Instagram

Blijf op de hoogte van de laatste gebeurtenissen op de Veluwe

Volg ons via Facebook en Instagram